NEYMET ABDURRAHMANOV
Mənim dünyama xoş gəldiz!
HAQQIMDA
Mən Neymət Abdurəhmanov Bəkir oğlu, 1989-cu il 2 noyabr tarixində Şəki şəhərində anadan olmuşam. Ailəm maddi çətinliklər səbəbindən mənə baxa bilmədiyi üçün 1996-cı ildə Şəki rayon 6 saylı uşaq evinə verilmişəm və 2007-ci ilə qədər orada böyümüşəm. Valideyn sevgisindən uzaq, çox çətin bir uşaqlıq keçirmişəm.
Hərbi xidmətimi başa vurduqdan sonra Bakıda işləməyə başladım. 2012-ci ildə ailə qurdum, iki oğul atası oldum. Öz zəhmətimlə kiçik fast-food və dönərxana işlədirdim və ailəmi halal zəhmətlə dolandırırdım.
Lakin 2021-ci ildə sifarişdən qayıdarkən ağır yol qəzası keçirdim. KamAZ markalı yük maşını məni vurdu və bədənimin 35%-dən çox sümükləri qırıldı. Uzun müddət yatağa məhkum qaldım. Qəzadan sonra həyat yoldaşım məni tərk etdi. Dövlətimiz məni sığınacağa yerləşdirdi və bu müddətdə 9 dəfə əməliyyat olunmuşam.
Hazırda müalicəm davam edir və həyatımı davam etdirmək üçün maddi və mənəvi dəstəyə çox ehtiyacım var. Allah rizası üçün kömək edən hər kəsdən Allah razı olsun.
Əlaqə: +994 77 728 99 09
Unibank kartı: 5243 7544 4112 7147
Allah etdiyiniz hər bir yaxşılığın əvəzini qat-qat versin. 🤲
7-ci əməliyyatın 11-ci günü
Baldır milləri
Çanaq protezi
Osteomelit xəstəliyi sümük infeksiyası
Mən həyatın ən ağır sınaqlarından keçdim…
Bəlkə də çoxunun təsəvvür belə edə bilməyəcəyi qədər ağırından…
9 dəfə əməliyyat olundum…
1 il qocalar evində tək qaldım…
Kimim-kimsəm yox idi…
İllərlə yatağa məhkum yaşadım…
Bədənim dəfələrlə qırıldı,
çanağıma, çənəmə protezlər qoyuldu,
ayağıma millər yerləşdirildi…
Amma bir şey qırılmadı — ruhum…
Heç vaxt təslim olmadım.
Hər ağrının içində bir ümid saxladım.
Çünki bilirdim — Allah məni tək qoymaz…
Gecələr səssiz ağladığım anlar oldu…
Danışmağa bir nəfər tapmadığım günlər oldu…
Amma yenə də içimdə bir səs deyirdi:
“Dayan… sən hələ bitməmisən…”
Şükürlər olsun… bu gün həyattayam.
Düzdür…
Hələ də bu yolda dəstəyə ehtiyacım var.
Amma inanın — mənim ehtiyacım ən çox pul deyil…
Mənim ehtiyacım bir səsdir…
bir “yanındayam” deyən insandır…
bir ürəkdir…
Çünki insan bəzən yoxsulluqdan yox…
tək qaldığı üçün dağılır…
Mən yetim böyüdüm…
və ən çox hiss etdiyim şey təkliyin ağırlığı oldu…
Əgər bu yazını oxuyursansa…
Səndən heç nə istəmirəm…
Sadəcə bir dua et…
Bəlkə də sənin bir duan mənim sabahıma işıq olar…”
Çarəsizliyin nə olduğunu mən hələ 6 yaşımda öyrəndim…
Uşaq yaşımda kimsəsiz qaldım. Həyat mənə ana-ata qayğısını deyil, təkliyi öyrətdi. Bəzən bir qarın ac, bəzən bir qarın tox yaşadım… Amma heç vaxt sınmadım. Hər gün yaşamaq üçün mübarizə apardım, dirəndim, dözdüm…
İnternat məktəbində böyüdüm. Sevginin nə olduğunu kitablardan yox, həsrətdən öyrəndim. Hər kəsin bir ailəsi, bir dayağı var idi… mənim isə yalnız Allaha sığınan qəlbim…
Həqiqi hərbi xidmətə gedəndə, and içmə mərasimində hamı sevdiklərini qucaqlayanda… mən yenə kənarda, boynubükük dayanmışdım. Çünki məni gözləyən, mənimlə qürur duyan heç kim yox idi… Bu hiss insanın içini parçalayan səssiz bir ağrıdır…
Bütün çətinliklərə baxmayaraq əsgərliyimi də başa vurdum. Düşündüm ki, artıq həyatımı quracağam, öz ayaqlarım üstündə dayanacağam… Amma həyat yenə məni sınadı…
Qəza keçirdim… Bədənimin 35%-i sındı…
2 il yataq vəziyyətində qaldım…
9 dəfə əməliyyat olundum…O günlərdə hər gecə ağrı ilə yatıb, ümidlə oyandım. Bəzən sadəcə nəfəs almaq belə mübarizə idi… Amma yenə də yaşamaq istədim. Çünki insan son ümidini itirmədikcə, hələ yaşayır…
Bu ağır günlərdə dövlətimiz, millətimiz mənə sahib çıxdı. Tanımadığım insanlar mənim üçün dua etdi, dəstək oldu. Allah hər birindən razı olsun… Sizin sayənizdə bu gün həyattayam…
Amma həqiqət budur ki… mən artıq əvvəlki kimi deyiləm…
Yarım canam… Tam yeriyə bilmirəm… Hələ də müalicəyə, dəstəyə ehtiyacım var…Bəlkə də bu yazını oxuyan hər kəs mənim yerimdə olsaydı, çoxdan sınardı… Amma mən hələ də ümid edirəm… Hələ də Allaha sığınıram…
Əgər bu sətirləri oxuyursansa… bil ki, sənin kiçik bir dəstəyin, bir paylaşımın, bir dua belə mənim üçün çox böyük ümiddir…
Allah heç kəsi çarəsiz qoymasın… 🤲
Allah heç kəsi tək buraxmasın…Mən yaşamaq istəyirəm… 💔
“Keçdiyim yol məni formalaşdırdı,
daşıdığım iradə məni ayaqda saxladı.
Mən təkcə yaşamadım —
mübarizə apararaq özümü qorudum.”
Bəzən insanın ən böyük sükutu, içində qopan fırtınaların səsidir…
Bu şəkilə baxanlar bəlkə sadəcə bir insan görəcək… amma içində nə qədər yorğunluq, nə qədər qırılmış ümidlər, nə qədər susub danışa bilmədiyi ağrılar var – onu yalnız Allah bilir.
Həyat məni çox yordu…
Elə günlər oldu ki, güclü görünməkdən başqa seçimim qalmadı.
Elə anlar oldu ki, içimdə qırıldım, amma kənardan heç kim hiss etmədi…
Çünki bəzi insanlar ağlamağı belə tək bacarır.
Əlimdə tutduğum bu dayaq kimi, bəzən mən də bir şeylərə söykənmək istədim…
Bir sözə, bir insana, bir ümidə…
Amma çox vaxt boşluğa söykəndim.
İnsan yorulanda bədəni yox, ruhu yorulur…
Ruhun yorulanda isə heç kim görmür səni.
Sən gülə-gülə yaşayırsan, amma içində hər şey səssizcə dağılır…
Ey Allahım…
Əgər bir gün daha da yorulsam, əlimdən tut…
Əgər yolumu itirsəm, mənə doğru yolu göstər…
Çünki bu həyatın içində ən çox itən mən oldum.
Mən çox şey istəmədim…
Sadəcə bir az anlayış, bir az sevgi, bir az da “yanındayam” deyən bir səs…
Amma bəzən bunlar belə çox oldu mənim üçün.
İndi isə tək bir şey diləyirəm…
Qəlbimdə qalan bu ağrıları Sən bilirsən…
Ümidimi itirmədən yaşamağı, düşəndə qalxmağı,
və ən əsası – içimdə ölməyən bir işıq qalmasını…
Çünki mən hələ də inanıram…
Qaranlıq nə qədər uzun olsa da,
bir gün mütləq səhər açılır…
“Biz bu torpağın sadəcə övladı yox,
onu qoruyan sipərik…”
“
İlahi etdiyiniz hər yaxşılığın əvəzini versin… 🤲
💳 Kart: (4169 7385 1647 1236 Kapital Bank)
Bu gün həyatda qalmağım bir möcüzədir…
Amma bu mübarizə hələ bitməyib.Əgər mənə dəstək olmaq,
yanımda olmaq istəyirsinizsə,xahiş edirəm, laqeyd qalmayın…Bəzən bir mesaj, bir söz,bəzən isə kiçik bir dəstək bir insanın həyatını dəyişə bilər…Əgər kömək etmək istəyirsinizsə —
zəhmət olmasa daxil olun.
